Een burnout is nog steeds taboe

Er moet mij iets van het hart, lieve mensen. Gister eind van de middag kreeg ik een telefoontje naar aanleiding van een opdracht waar ik op gereageerd had. Ik was uitgenodigd voor een gesprek dat eerder op de dag had plaatsgevonden. (Naast het runnen van Iedereen Smullen ben ik ook werkzaam als freelance marketing- en brandmanager.) De persoon aan de andere kant van de lijn had slecht nieuws. Ik kreeg de klus niet. Om een nietszeggende reden. Iets wat tijdens het gesprek helemaal niet eens aan de orde was geweest. Vreemd. Ik fronste en terwijl ik het probeerde te begrijpen wilde deze meneer me nog iets meegeven naar aanleiding van het gesprek. Altijd leuk, ongevraagd advies. Het woord burnout was namelijk gevallen en daar moest ik mee uitkijken. Want om die reden twijfelde men eigenlijk ook wel aan mijn kunnen. Pardon?!

Burnout reden van afwijzing?

Ineens rees bij mij de gedacht dat de burnout wel eens de echte reden kon zijn van de afwijzing. Ik loop er helemaal niet mee te koop, maar in dit gesprek was het relevant. Blijkbaar leven we nog steeds in een maatschappij waar een enorm taboe rust op een burnout. En dat terwijl 1 op de 5 volwassenen en driekwart van de jongeren verschijnselen van een burnout vertoont. Hoe kan het dat we in een vooruitstrevend en innovatief land als Nederland tegelijkertijd zo bekrompen zijn? Deze mensen met wie ik eerder op de dag een heel leuk gesprek had gehad, hadden voor mij ineens besloten dat ik de opdracht niet aankon op grond van iets wat ter sprake kwam en waar ze vervolgens niet naar hebben doorgevraagd. Ik kreeg het labeltje ‘burnout’. Alsof ik stuk ben.

Hoe is het mogelijk dat we in een vooruitstrevend en innovatief land als Nederland tegelijkertijd zo bekrompen zijn?

In mijn geval is de burnout niet recent. Het overkwam mij jaren geleden. Inmiddels ben ik goed hersteld en sta ik mijn mannetje weer. Het mooie van deze burnout is dat ik inmiddels donders goed weet wat ik wel kan en wat ik niet kan. Ik weet ook wat ik wel wil en wat ik niet wil. Ik weet wat mijn passie is en waar mijn kracht ligt. En die vraag kunnen veel mensen niet beantwoorden. Ik ga niet meer met de stroom mee, maar doe mijn eigen ding. Door deze ongelukkige periode in mijn leven, die deels te wijten is aan een ongezonde privΓ© situatie gecombineerd met geen fijne werkplek destijds, sta ik inmiddels veel sterker in mijn schoenen. Ik ben er dan ook dankbaar voor. Als andere mensen het positieve er niet van inzien, of er niet eens doorheen kunnen kijken, dan is dat voor hen een gemiste kans.

Het mooie van deze burnout is dat ik inmiddels donders goed weet wat ik wel kan en wat ik niet kan. Ik weet wat mijn passie is en waar mijn kracht ligt.

Tijdens het telefoongesprek voelde ik de noodzaak om mij te verantwoorden. De reden waarom het ter sprake kwam was omdat de opdrachtgever mensen, al dan niet met een handicap, begeleidt in het vinden van een passende baan en biedt hiervoor coaching en omscholing aan. Ik weet hoe belangrijk het is om een passende baan te hebben. Part of the job was het in de markt zetten van een beter imago van een organisatie die waarde wil toevoegen aan de werkzoekenden en organisaties die geschikt personeel zoeken. Met dit telefoontje gooiden ze hun eigen ruiten in. Een gevoel van boosheid en verbazing overheerste toen ik ophing. Ik liet mijn werkzaamheden voor wat het was. Ging in de zon zitten en overdacht de situatie nog even. Iedereen maakt in zijn leven wel 1 of meerdere moeilijke periodes mee. Dat is menselijk en daar horen we elkaar toch niet op af te rekenen?

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *